تمام داشتنی هایم را کنار بگذارم. باز هم سبک نخواهم شد. تنهایی همیشه در کوله بارم هست. اگر نباشد دق می کنم . . . بعضی وقت ها حتی هستی و تنهایی را دوست دارم که لحظه ای کنارم باشد. . . تا ذهن نا آرامم لحظه ای طعم سواری روی موج های یکنواخت دریا را مز مزه کند.

(جدی وقتی صفحه پست جدید رو باز می کنم و حتی می خوام چند جمله ساده بنویسم خود به خود انگشتام رو کیبورد شروع می کنن به بازی کردن و میگم اول یه متن بنویسم بعد!)

چند روزی رو درگیر نمایشگاه رسانه های دیجیتال خواهم بود. نمی دونم بتونم وبلاگ رو به روز کنم یا نه. اما سعی می کنم فاصله نیفته بین پست ها. از این که تحمل می کنید سپاسگزارم.

توی غرفه ی سیستم های فروش هوشمند تو بخش سایت های کاربرمحور، سالن پایگاه های اینترنتی منتظرتون هستم.

 

سایه تون کم نشه